အဆီးနှင့် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးတွင် အနည်းငယ်သာရှိသော ဒြပ်စင်များ၏ ဇီဝကမ္မဖော်ထုတ်မှုဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍ
အဆီးနှင့် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးသည် အသက်ငယ်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များတွင် အရိုးများ၏ အလျားလိုက် ကြီးထွားမှုကို အုပ်စိုမ်းပေးပါသည်။ ကြေးနီ၊ သံနီနှင့် မင်းဂနီးစ်တို့သည် ကော်ဒ်ရိုဆိုက်များ၏ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် အဆီးအထူထူဖွဲ့စည်းမှု အဆင့်မှုန်မှုကို ထိန်းချုပ်သည့် အင်ဇိုင်းများ၏ ဓာတ်ပေါ်ပေါ်မှုများအတွက် မရှိမဖြစ် အထောက်အကူဖော်ပေးသော ဒြပ်စင်များဖြစ်ကြသည်။
ကော်ဒ်ရိုဆိုက်များ၏ ပေါ်ပေါ်မှုနှင့် အရှည်ကြီးမှုအတွက် မရှိမဖြစ် အီန်ဇိုင်းများဖြစ်သည့် ကြေးနီနှင့် သံနီ
ကြေးနီသည် ကာတီလေးဂ်န်နှင့် အယ်လစ်တင်ကို ဖောက်ပေါက်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အင်ဇိုင်း လိုက်ဆီလ် အောက်စိုက်စ်၏ အထောက်အပံ့ဖြစ်သည်။ ကြေးနီမှုန်းနိမ့်ပါက ကောလာဂံ ဖိုင်ဘာများသည် အားနည်းနေပြီး သို့မဟုတ် သိမ်းဆည်းမှုအတွက် အခြေခံအဆောက်အအိမ်ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် မကောင်းမွန်ပါ။ ကြေးနီမှုန်းနိမ့်သော အစာကို စားသော သိုးကလေးများတွင် အရိုးကောလာဂံ၏ ဖောက်ပေါက်မှုသိပ်သည် ၃၅ ရှုံးနေသည် (စတူတ်လ်၊ ၂၀၁၀)။ ကြေးနီသည် ခွန်ဒရိုဆိုက်အား အောက်စီဒေတ်ဖိအားမှ ကာကွယ်ရန် စူပါအောက်စီဒေတ် ဒိစ်မူတေးစ်ကို အထောက်အပံ့ပေးပါသည်။ ထို့အပြင် သွေးကြောအဆဲလ်များမှ ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် အရေးကြီးသော VEGF ကို အသုံးပြု၍ သွေးကြောများ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခြင်းကို အားပေးပါသည်။ ကြက်များတွင် ကြေးနီမှုန်းနိမ့်ခြင်းကြောင့် တိုဘီယယ် ဒိစ်ခွန်ဒရိုပလာစီးယားဖြစ်ပါသည်— အရိုးဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် အစားထိုးမှုမရှိသော ကာတီလေးဂ်န်ကို အလွန်အမင်း ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ လက်တွေ့လုပ်ငန်းများတွင် ကြေးနီမှုန်းနိမ့်ခြင်းကြောင့် အသုံးများသော သိုးများတွင် အရိုးနှင့် ကာတီလေးဂ်န် ပြဿနာများ ပိုမိုများပါသည်။
ဇင့်သည် ခွန်ဒရိုဆိုက်အုပ်စု၏ ပေါင်းလောင်းဖွံ့ဖေါ်ရေးအတွက် လိုအပ်သည့် DNA ပေါ်လီမေးရှ်စ်အပါအဝင် အင်ဇိုင်း ၃၀၀ ကျော်၏ အုပ်စုဖော်ထောက်အဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ဇင့်-ဖင်ဂါ အုပ်စုဖွဲ့စည်းမှု အုပ်စုဖော်ထောက်မှုများဖြစ်သည့် MTF-1 သည် ခွန်ဒရိုဆိုက်အုပ်စု၏ အရှိန်အဟောင်းဖြစ်မှုနှင့် အရှိန်အကြီးဖြစ်မှုကို မောင်းနှင်သည့် မျော်မှန်းခြင်းများကို ထိန်းညှိပေးသည်။ ဝက်များပေါ်တွင် ပြုလုပ်သည့် လေ့လာမှုတွင် ဇင့်ချို့တဲ့မှုရှိသည့် ဝက်များတွင် ခွန်ဒရိုဆိုက်အုပ်စု၏ ပေါင်းလောင်းဖွံ့ဖေါ်ရေးနှုန်း ၂၅ ရှိသည့် အနေဖြင့် လျော့နည်းပြီး အရှိန်အကြီးဖြစ်မှုနယ်မြေ (hypertrophic zone) ၏ ပေါင်းလောင်းဖွံ့ဖေါ်ရေးသည် နောက်ကောင်းသည် (Hill et al., 2014)။ ဇင့်အပေါ် မှီခိုသည့် မက်ထရစ် မက်တလိုပရိုတီနိုင်စ် (MMPs) များသည် အရိုးဖွဲ့စည်းမှုအဖွဲ့ဝင်များ ဝင်ရောက်ရန် အရိုးမှုန်များကို ပြောင်းလဲပေးပြီး ဇင့်သည် အင်ဆူလင်-လိုက်ခ် ကြီးထွားမှုအားဖေးမှု-၁ (IGF-1) အားဖေးမှုကို အားကောင်းစေသည်— ခွန်ဒရိုဆိုက်အုပ်စု၏ ပေါင်းလောင်းဖွံ့ဖေါ်ရေးကို မောင်းနှင်သည့် အဓိကအားဖေးမှုဖြစ်သည်။ အခြားသည့် ဇင့်အပေါ် မှီခိုသည့် အင်ဇိုင်းဖြစ်သည့် အလ်ကေလိုင်းန် ဖော်စဖေးတေးစ်သည် မှုန်များ၏ သိုလ်သိုလ်ဖြစ်မှုကို စတင်ပေးသည်။ ကြေးနီနှင့် ဇင့်တို့သည် အရိုးမှုန်များ၏ ဖွဲ့စည်းမှုအား မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းပေးပြီး အရိုးမှုန်များမှ အရိုးဖွဲ့စည်းမှုသို့ အချိန်မှန်ကန်စွာ ပေါင်းလောင်းဖွံ့ဖေါ်ရေးကို သေချာစေသည်။
အရိုးမှုန်များ၏ မှုန်များဖွဲ့စည်းမှုတွင် မင်ဂနီစ်အပေါ် မှီခိုသည့် ဂလိုက်ကိုဆိုက်လ် ထရန်စ်ဖေးရေးစ်များ
မင်ဂနီစ်သည် ပရိုတီးအိုဂလီကွန် (proteoglycans) တွင် ဂလီကိုဆာမီနိုဂလီကန် (GAG) ချိတ်တွဲမှုများကို ဖွဲ့စည်းပေးသည့် ဂလီကိုဆီလ်ထရန်စ်ဖာရှ် (glycosyltransferases) များကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ ဥပမါ- အဂ်ဂရီကန် (aggrecan) သည် အရိုးခြောက် (cartilage) ၏ အဓိက ဖွဲ့စည်းမှုအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဤ GAG များ၏ အိုစမောတစ်ဖောင်းပေါက်မှု (osmotic swelling) သည် အရိုးခြောက်၏ ဖိအားခံနိုင်မှုကို ပေးစေပြီး ယင်းအရိုးခြောက်သည် လှုပ်ရှားမှုဖိအားအောက်တွင် အရိုးဖွံ့ဖေါ်မှုအတွက် အရေးကြီးသည်။ ကြက်များတွင် မင်ဂနီစ်ချို့တဲ့မှုကြောင့် GAG ထုတ်လုပ်မှုသည် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းကာ ပေရိုစစ် (perosis) ဟုခေါ်သည့် အရိုးပုံပေါ်မှုမှုန်းခြင်း (skeletal deformity) ဖြစ်ပေါ်လာသည် (Leach, 1962)။ GAG ချိတ်တွဲမှုများကို စတင်ပေးသည့် ဇိုလိုဆီလ်ထရန်စ်ဖာရှ် (xylosyltransferase) နှင့် ဂလာက်တိုဆီလ်ထရန်စ်ဖာရှ်-I (galactosyltransferase-I) တို့သည် မင်ဂနီစ်အပေါ် မှီခိုပါသည်။ မင်ဂနီစ်ချို့တဲ့သည့် ချွန်ဒရိုဆိုက် (chondrocytes) များတွင် ဤအင်ဇိုင်းများ၏ လုပ်ဆောင်မှုသည် အလွန်များစွာ ကျဆင်းသည်။ မင်ဂနီစ်သည် ပရိုတီးအိုဂလီကွန်နှင့် ဟိုင်အာလူရွနန် (hyaluronan) အစုအဝေးများကို တည်ငြိမ်စေရန် လင့်ပရိုတိန် (link proteins) များ၏ ထုတ်လုပ်မှုကိုလည်း အားပေးသည်။ ထို့ကြောင့် အရိုးခြောက်၏ ရေပါဝင်မှုသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကြီးထွားနေသည့် နွားများတွင် မင်ဂနီစ်အနည်းငယ်သာ စားသုံးမှုကြောင့် အဆစ်အရိုးခြောက် (articular cartilage) တွင် ပရိုတီးအိုဂလီကွန်ပမာဏသည် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းသည် (Spears, 2003)။ လက်တွေ့အသုံးပြုမှုတွင် ရှည်လျားသည့်အရိုးများ တိုတောင်းလာခြင်း၊ အဆစ်များ ကြီးထွားလာခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုမှုန်းခြင်း (lameness) တို့ကို တွေ့ရသည်။ မင်ဂနီစ်မှုန်းခြင်းကြောင့် အရိုးခြောက်အစိတ်အပိုင်းသည် စက်မှုအားဖိအား (mechanical strength) နည်းပါးလာပြီး အရိုးဖွံ့ဖေါ်မှုကို အားဖေးပေးသည့် အရိုးဖွံ့ဖေါ်မှု (mineralization) မှုန်းခြင်းကြောင့် အရိုးဖွံ့ဖေါ်မှု (endochondral bone formation) သည် နောက်ကောက်သည်။ ခေတ်မှီ အသိုက်များ၏ အစားအစာများတွင် မင်ဂနီစ်ကို အင်အောက်စ်ဆိုဒ် (inorganic) အစားအစာများမှ ရယူလေ့ရှိသော်လည်း မင်ဂနီစ်မီသီယိုနိုင် (manganese methionine) ကဲ့သို့သည့် အောဂဲနစ်ချယ်လိတ် (organic chelates) များသည် စားသုံးမှုအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ တစ်ခုသော စမ်းသပ်မှုတွင် မင်ဂနီစ်မီသီယိုနိုင်ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် နွားကောင်းများ (nursery pigs) ၏ အရိုးမှုန်းမှု (bone ash content) သည် ဆာလ်ဖိတ် (sulfate) ပုံစံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း တိုးပါသည်။
အရေးကြီးသော အချိန်ကာလများ – အနုစိတ်ဒြပ်စင်များ၏ အပြောင်းအလဲများသည် မှုန်းသော အရိုးသန့်စင်မှုကို မည်သို့ ပုံဖော်ပေးသည်
နို့စွန့်ခြင်း အဆင့်သည် အားနည်းသော အချိန်ကာလဖြစ်သည် – ကြေးနီ၊ သံနှင့် သံဓာတ်တို့၏ အနိမ့်ကျမှုများသည် ဝက်များတွင် အရိုးသန့်စင်မှု သိပ်သည်းဆ လျော့နည်းမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပေးသည်
အသားစားခြင်းမှ အသားစားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် ဝက်များတွင် အရိုးမှ သတ္ထုဓာတ်စုစည်းမှုအတွက် အရေးကြီးသော အားနည်းခြင်းအချိန်ကာလဖြစ်သည်။ အစားအသောက်ပြောင်းလဲမှုများကို အရှိန်မြင်းစွာဖြင့် ပြုလုပ်ပါက ကြေးနီ၊ သံနီနှင့် သံဓာတ်တို့၏ ရရှိနိုင်မှုကို အလွန်အမင်းလျော့နည်းစေပါသည်။ ဤသတ္ထုဓာတ်များသည် ကြွေပိုးများ၏ ချိတ်ဆက်မှု၊ အရိုးဖွဲ့စည်းရေးဆဲလ်များ၏ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် အရိုးဖွဲ့စည်းမှုတွင် အင်ဇိုင်းလုပ်ဆောင်မှုများအတွက် အရေးကြီးပါသည် (Smith et al., 2022)။ အသားစားခြင်းပြီးနောက် ၇ ရက်အတွင်း ဝက်ကလေးများတွင် သွေးထဲရှိ ကြေးနီနှင့် သံနီပမာဏသည် ၂၀–၃၀% အထိ လျော့နည်းလေ့ရှိပါသည်။ ထိုသို့သော လျော့နည်းမှုသည် အသားစားခြင်းမှ မတ်တပ်ရပ်နေသော အရိုးတွင် အရိုးမှ သတ္ထုဓာတ်စုစည်းမှု (BMD) ကို ၁၂–၁၅% အထိ လျော့နည်းစေပါသည် (Johnson & Lee, 2021)။ သံဓာတ်ချို့တဲ့မှုသည် အရိုးအသစ်များ အမြန်ပြောင်းလဲနေသော အရိုးအသားများသို့ အောက်ဆီဂျင်ပေးပေးမှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေပါသည်။ ထို့ကြောင့် အရိုးမှ သတ္ထုဓာတ်စုစည်းမှု အားနည်းမှုများကို ပိုမိုဆိုးရွားစေပါသည်။ စက်မှုထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များအရ အသားစားခြင်းအချိန်တွင် သံနီပမာဏ အနည်းဆုံး ၂၅% အတွင်းရှိသော ဝက်ကလေးများသည် ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချရန် အရေးကြီးအချိန်တွင် ခြေထောက်အားနည်းမှုနှင့် ကိုယ်ပိုင်အားဖြင့် အရိုးကျိုးမှုများ ဖြစ်ပွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ၄၀% အထိ ပိုမိုများပါသည် (Ponemon, 2023)။ အသားစားခြင်းအချိန်တွင် သတ္ထုဓာတ်ချို့တဲ့မှုများသည် ကြွေပိုးများ၏ အားနည်းမှုကို အများအားဖြင့် လက်တွေ့အသုံးပြုမှုများ မပေါ်ပေါက်မှီ အတော်ကြာအောင် ဖျက်ဆီးနေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်ကာလအတွင်း သတ္ထုဓာတ်များ၏ ပေးပေးမှုကို တည်ငြိမ်စေရန် အတိအကျရှိသော အစားအသောက်များကို အသုံးပြုခြင်းသည် အရိုးဖွဲ့စည်းမှုအားနည်းမှုများကို ကာကွယ်ရန် အရေးကြီးပါသည်။
လုပ်ဆောင်နိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ – အသားတွင်း အာဟာရ အစီအစဉ်များတွင် အနည်းငယ်သာ ရှိသော သွေးထဲရှိ အာဟာရဓာတ်များကို စောင်းကြည့်ခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်
ဟိုက်ဒရောက်စီအပ်တိုက် ကွန်ယက်တွင် ဘောရွန်နှင့် စထရောန်စီယမ်တို့၏ ပူးပေါင်းမှု – ဘရွိုင်လာ တိဘီယာ မော်ဒယ်များမှ အထောက်အထားများ
ဘိုရွန်နှင့် စထရောန်ရီယမ်သည် အရိုးမှုန်များ ပုံသေဖော်ခြင်းအတွက် အရေးကြီးသော အတူတက်လုပ်ဆောင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ကြက်များ၏ တိဘီယာ (tibia) မော်ဒယ်များကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်သော သုတေသနများသည် ဟိုက်ဒရောက်စီအပ်တိုက် (hydroxyapatite) ကွန်ကရစ်များ ပုံသေဖော်ခြင်းကို အတူတက်လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် မြင့်တင်ပေးကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဘိုရွန်သည် ကောလာဂျင် မေထရစ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ကယ်လ်စီယမ် ဇီဝကမ္မဖြစ်စဥ်ကို ထိန်းညှိပေးပြီး စထရောန်ရီယမ်မှာ ရစ်စတယ် လက်တ်စ် (crystal lattice) အတွင်းရှိ ကယ်လ်စီယမ်ကို အစားထိုးပေးခြင်းဖြင့် အရိုးသ densit နှင့် အရိုးကွဲခြင်းမှ ခံနိုင်ရည်ကို မြင့်တင်ပေးသည်။ ကြက်များ၏ အစာတွင် ဘိုရွန် ၁၀ mg/kg နှင့် စထရောန်ရီယမ် ၅၀ mg/kg ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် ထိန်းညှိမှုအုပ်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တိဘီယာ အက်ခ် (breaking strength) ၁၈% နှင့် အမှုန်များ (ash content) ၁၂% တိုးတက်မှုရရှိခဲ့သည်။ ဤအတူတက်လုပ်ဆောင်မှုသည် အရိုးဖွံ့ဖော်ရေးသည် သိမ်းဆောင်မှုထက် မြန်ဆန်စွာ ဖွံ့ဖော်နေသည့် အမြန်ဖွံ့ဖော်ရေးအဆင့်များအတွင်း အထူးအရေးကြီးပါသည်။ ဤအန်းမ် (trace) များကို စောင်းမှုန် (monitoring) လုပ်ခြင်းဖြင့် အသက်ငယ်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များသည် အရိုးဖွံ့ဖော်ရေးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေရန် လိုအပ်သည့် အတိအကျသော ပမာဏများကို ရရှိစေပြီး ခြေထောက်အန်းမ် (leg disorders) နှင့် လှဲခြင်း (lameness) ဖြစ်နိုင်ခြေကို လျော့နည်းစေသည်။ ကယ်လ်စီယမ်နှင့် ဖော်စဖောရပ် (phosphorus) တွင် အာဟာရအရ လုံလောက်မှုရှိသည့် အခါများတွင်ပါ ဖြစ်သည်။
ရေအရည်အသွေးနှင့် အန်းမ် (trace) များ၏ ဇီဝလုပ်ဆောင်နိုင်မှု - ဆိုဒီယမ်များ (calves) အတွက် ဆာလ်ဖိတ်များ (sulfate) များသော ရေကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် Fe, Mn နှင့် Zn စုပ်ယူမှု လျော့နည်းခြင်းကို လုပ်ကွက်တွင် အထောက်အထားများ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း
ရေ၏အရည်အသွေးသည် အရေးပါသော အနုကြွင်းသတ္တုများ၏ ဇီဝလိုက်ဖက်မှုကို တိုက်ရိုက်သက်ရောက်စေပါသည်။ သူဌေးများတွင် ပြုလုပ်သော ကွင်းလုပ်ခွင်လေ့လာမှုများအရ ဆာလ်ဖိတ်ပမာဏများပါသော ရေ (၁၀၀၀ မီလီဂရမ်/လီတာထက် ပိုမိုများပါက) သည် သံ၊ မင်ဂနီးစ်နှင့် သိန်း ဟူသော သုံးမျိုးသော အနုကြွင်းသတ္တုများ၏ စုပ်ယူမှုကို သိသိသာသာ လျော့နည်းစေပါသည်။ ဤသတ္တုများသည် ကောလာဂဲန် ကросс-လင်က်ခြင်းနှင့် အရိုးမက်ထရစ် ဖွဲ့စည်းမှုအတွက် အရေးပါပါသည်။ ထိခိုက်မှုရှိသော သူဌေးများတွင် အစာအာဟာရဖြင့် လုံလေးစွာ ဖြည့်စွက်ပေးထားသော်လည်း တိဘီယယ်အရိုး၏ သတ္တုပမာဏသိပ်သည် ၉ ရှုံးနေပါသည်။ ဆာလ်ဖိတ်အိုင်အွန်များသည် အူလမ်းကြောင်းတွင် ဤသတ္တုများနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး အချောအမျောများမှ မက်ထရစ်များဖွဲ့စည်းကာ အစာချေမှုမဖြစ်ဘဲ ဖြတ်သန်းသွားပါသည်။ ဤအတားအဆီးကို အစာအာဟာရအစီအစဥ်များတွင် အစာဖွဲ့စည်းပုံကိုသာ အလေးပေးသည့်အခါ မကြာခဏ လျစ်လျူရှုလေ့ရှိပါသည်။ ရေတွင်ပါဝင်သော ဆာလ်ဖိတ်ပမာဏကို လက်တွေ့အလုပ်ခွင်တွင် စောင်းကြည့်ခြင်းနှင့် သွေးစစ်ခြင်းများကို ကြားကြားခြင်းဖြင့် ဇီဝလိုက်ဖက်မှုပြဿနာများကို ဖမ်းမိနိုင်ပါသည်။ ထို့နောက် ဆာလ်ဖိတ်နှင့် အနုကြွင်းသတ္တုများကြား အတားအဆီးဖြစ်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့် ခဲလိုက်ဖြစ်သော သို့မဟုတ် အော်ဂဲနစ်သတ္တုများကို အစာအဖြည့်အနေဖြင့် အစားထိုးခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အနုကြွင်းသတ္တုများကို ကြိုတင်စောင်းကြည့်ခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ပါ။ ငယ်ရွယ်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များတွင် အရိုးဖွံ့ဖေါ်မှု ပျက်ပါက်မှုကို ကာကွယ်ရာတွင် အခြေခံအောက်ခြေဖြစ်ပါသည်။
မေးလေ့ရှိသောမေးခွန်းများ
အဆဲလ်အတွင်း အရိုးဖွဲ့စည်းမှု (endochondral ossification) ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးအတွင်း ကြွေပြားသည် အရိုးအသားများဖြင့် အစားထိုးခံရခြင်းဖြစ်ပြီး အရှည်လေးသော အရိုးများ ကြီးထွားလာရန် အထောက်အကူပေးသည်။
အသိုက်အဝင် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးတွင် အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သော ဒြပ်စင်များသည် အဘယ့်ကြောင့် အရေးကြီးသနည်း။
ကြေးနီ၊ သံနီနှင့် မင်ဂနီးစ်ကဲ့သို့သော အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သော ဒြပ်စင်များသည် ကြွေပြားဆဲလ်များ၏ လုပ်ဆောင်မှု၊ ကြွေပြားအသားအထု အပြည့်အဝဖွံ့ဖေါ်ရေးနှင့် သတ္တုဖွံ့ဖေါ်ရေးတို့ကို အထောက်အကူပေးသည့် အင်ဇိုင်းများ၏ လုပ်ဆောင်မှုအတွက် အရေးကြီးသည်။
ကြေးနီချို့တဲ့မှုသည် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးကို မည်သို့ ထိခိုက်စေသနည်း။
ကြေးနီချို့တဲ့မှုသည် ကြွေပြားအသားအထု အားဖော်မှုကို အားနည်းစေပြီး အောက်ဆီဂျင်ဖိအားမှ ကြွေပြားဆဲလ်များကို ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ကို ပျက်ပါးစေကာ သွေးကြောဖွံ့ဖေါ်ရေးကို အဟောင်းအမှုန်ဖြစ်စေပြီး တီဘီရီယယ် ဒိုင်စ်ခွန်ဒရိုပလာစီယာနှင့် အောစီယိုကွန်ဒရိုစစ်စ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ကြွေပြားအသားအထု ပြုလုပ်ခြင်းတွင် မင်ဂနီးစ်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ အဘယ်နည်း။
မင်ဂနီးစ်သည် ဂလီကိုဆိုင်လ်ထရာန်စ်ဖာရေးစ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ကြွေပြား၏ ဖိအားခံနိုင်မှုကို ပေးစေသည့် ဂလီကိုဆာမီနိုဂလီကန် ကြိုးများကို ဖွဲ့စည်းပေးသည်။ ထိုသည်မှာ ကြွေပြားဖွံ့ဖေါ်ရေး အတွက် အရေးကြီးသည်။
အထက်လေးသော ဆာလ်ဖိတ်ပါရေသည် အီးစ်စ်မှုန်းမှုအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုများရှိပါသလဲ။
အထက်လေးသော ဆာလ်ဖိတ်ပါရေသည် သံ၊ မင်ဂနီးစ်နှင့် ဇင့်ကဲ့သို့သော အရေးကြီးသော အီးစ်စ်မှုန်းမှုများကို အူလမ်းကြောင်းတွင် ချိတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် စုပ်ယူမှုကို လျော့နည်းစေပြီး အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးအတွက် မအောင်မြင်မှုများကို ဖော်ပေးသည့် အဖျော်မဝင်သော ပေါင်းစပ်မှုများကို ဖွဲ့စည်းပေးပါသည်။
အကြောင်းအရာများ
- အဆီးနှင့် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးတွင် အနည်းငယ်သာရှိသော ဒြပ်စင်များ၏ ဇီဝကမ္မဖော်ထုတ်မှုဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍ
- အရေးကြီးသော အချိန်ကာလများ – အနုစိတ်ဒြပ်စင်များ၏ အပြောင်းအလဲများသည် မှုန်းသော အရိုးသန့်စင်မှုကို မည်သို့ ပုံဖော်ပေးသည်
-
လုပ်ဆောင်နိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ – အသားတွင်း အာဟာရ အစီအစဉ်များတွင် အနည်းငယ်သာ ရှိသော သွေးထဲရှိ အာဟာရဓာတ်များကို စောင်းကြည့်ခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်
- ဟိုက်ဒရောက်စီအပ်တိုက် ကွန်ယက်တွင် ဘောရွန်နှင့် စထရောန်စီယမ်တို့၏ ပူးပေါင်းမှု – ဘရွိုင်လာ တိဘီယာ မော်ဒယ်များမှ အထောက်အထားများ
- ရေအရည်အသွေးနှင့် အန်းမ် (trace) များ၏ ဇီဝလုပ်ဆောင်နိုင်မှု - ဆိုဒီယမ်များ (calves) အတွက် ဆာလ်ဖိတ်များ (sulfate) များသော ရေကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် Fe, Mn နှင့် Zn စုပ်ယူမှု လျော့နည်းခြင်းကို လုပ်ကွက်တွင် အထောက်အထားများ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း
-
မေးလေ့ရှိသောမေးခွန်းများ
- အဆဲလ်အတွင်း အရိုးဖွဲ့စည်းမှု (endochondral ossification) ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
- အသိုက်အဝင် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးတွင် အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သော ဒြပ်စင်များသည် အဘယ့်ကြောင့် အရေးကြီးသနည်း။
- ကြေးနီချို့တဲ့မှုသည် အရိုးဖွံ့ဖေါ်ရေးကို မည်သို့ ထိခိုက်စေသနည်း။
- ကြွေပြားအသားအထု ပြုလုပ်ခြင်းတွင် မင်ဂနီးစ်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ အဘယ်နည်း။
- အထက်လေးသော ဆာလ်ဖိတ်ပါရေသည် အီးစ်စ်မှုန်းမှုအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုများရှိပါသလဲ။